Menu Sluiten

100 soorten: Annemaria…

Ik moet vaker voorspellingen doen. Vorige week heb ik wat soorten voorspeld die mogelijk Voorschoten zouden bezoeken, gebaseerd op trekgedrag, jaargetijde etc. Deze week heb ik er al gelijk drie van mogen zien, of in één geval, vooral mogen horen. Dat tikt dus weer lekker aan!

De eerste soort hoor ik al een aantal weken in de buurt: de koekoek. Het heeft even geduurd, maar het heeft er wel aan zitten komen. Meerdere dagen heb ik één, soms twee, vogel(s) gehoord en gezien op de grens van Voorschoten en Leidschendam. ‘Het zal toch vanzelf wel een keer gebeuren dat er een de oversteek maakt?’ dacht ik bij mezelf. En inderdaad, vroeg in de morgen, tijdens het kijken naar de vogeltrek, schiet er een koekoek vlak langs me het water over. Het is maar van korte duur, de vogel blijft laag en verdwijnt uit zicht achter wat bosjes. Ik blijf achter met een zeer matig bewijsplaatje van de achterkant van de vogel, waar nog net de gestreepte ondervleugel in te herkennen is. Niet echt een topplaat, maar wel weer een nieuwe soort voor dit jaar.

Gelukkig heb ik een fotoherkansing gekregen. Op een windstille ochtend struin ik langs wat rietkragen. Verderop hoor ik de roep van de koekoek, aan de overkant van het water. De roep komt echter dichterbij; vanuit een ooghoek zie ik een middelgrote vogel in een boompje zitten, en zodra ik bijdraai en mijn camera erop richt, hoor ik de vogel zijn naam roepen. De vogel zit bijna volledig verscholen achter de bladeren, maar de gestreepte buik en de lange, ver uitstekende vleugelpunten zijn duidelijk te zien. Na wat geroep vliegt de vogel op naar een boom verderop; dit herhaalt zich een paar keer, en ik kan wat foto’s maken van de vogel in vlucht.

Als kers op de taart word ik nog getrakteerd op een tweede vogel. Het geroep van de eerste vogel heeft duidelijk de aandacht getrokken van een andere koekoek uit de buurt. Die is er niet van gediend, en benadert de andere vogel op niet al te vriendelijke wijze; met luid gefladder jaagt de nieuwkomer de roeper weg. Beide vogels verdwijnen daarna weer uit beeld.

Mijn zoektocht gaat echter door. Het plan voor deze ochtend is namelijk om nieuwe zomergasten te vinden in de rietkraag hier. De eerste kleine karekieten zijn elders in het land al gearriveerd, dus hopelijk zitten ze hier ook. Veel rietbewoners laten zich leuk zien: rietzangers, rietgorzen, een blauwborst, een grasmus. Die vier soorten hebben allemaal gemeen dat ze graag hoog in de rietpluimen zitten om te zingen, zeker bij windstil weer. Kleine karekieten hebben daar iets minder mee; die zitten liever lager in het riet. ‘Karekiet, je hoort ze wel, maar je ziet ze niet’. Na wat zoekwerk vind ik hier een tweetal dat door het riet sluipt. En in tegenstelling tot het kinderliedje, hoor ik ze niet, maar zie ik ze wel.

Onderweg naar huis stop ik nog even bij twee kleine rietkraagjes aan een vijver. Daar hoor ik het al direct: hier zitten kleine karekieten! Vanuit de waterzijde van de rietkraag wordt het staccato lied op twee verschillende plekken verkondigd. Nu nog een foto proberen te krijgen. Een flinke berg riet, tegenlicht en een vogel vinden op gehoor; niet het makkelijkste recept. Ik ga vlak achter de rietkraag zitten wachten: hopelijk klimt één van de zingende vogels nét hoog genoeg in een riethelm om een plaatje te kunnen schieten. Ik krijg wat extra hulp van het weer: door het gebrek aan wind, is elke beweging van een riethelm duidelijk van een vogel. Dat maakt het zoeken wat makkelijker. Na een paar minuten is het zover, en krijg ik een vogel in beeld: tussen het riet door kan ik wat platen schieten. Na een paar tellen heeft de vogel genoeg van deze plek, en duikt hij weer dieper het riet in.

Koekoeken en kleine karekieten zijn over het algemeen geen makkelijke klanten als het om fotograferen gaat. Koekoeken zijn vaak schuw, kleine karekieten blijven vaak uit zicht. Op geluid zijn ze goed te herkennen; beide soorten hebben een zeer kenmerkende roep, die van grote afstand te horen is. Dit alles geldt zo mogelijk nog meer voor de laatste nieuwe soort van deze week. Zeer lastig te fotograferen, maar een kenmerkende zang. Aan de rand van een vogelrustgebied, heb ik een nachtegaal gehoord. Het is bij horen gebleven; nachtegalen zingen vaak vanuit het midden van een struik, en in de metersgrote, dichtbebladerde struiken, is een klein bruin vogeltje bijna onmogelijk om te vinden. Wel gehoord, misschien gezien, geen foto. Of eigenlijk, nóg geen foto; dat wordt weer aan de to-do list toegevoegd!

Het wordt elke week wel een stukje spannender. Wat valt er nog meer te vinden? Een groot deel van de soorten die ik verwacht had te gaan zien, staan inmiddels op de lijst. De komende maanden zullen (nog) meer zoektochten worden die specifiek gericht zijn op een bepaalde soort, afgewisseld met overvliegende trekvogels. Misschien zijn er ergens roodstaarten te vinden, of wat nieuwe soorten steltlopers? Of misschien brengt thermiek en oostenwind nog wel wat mooie rovers deze kant op? En die vliegenvangers, zullen die zich laten zien? Nog genoeg te doen dus!

Totaal aantal soorten: 117 / 100

Aantal nieuwe soorten: 3

  • Kleine karekiet
  • Koekoek
  • Nachtegaal