Menu Sluiten

Roeien met de riemen

Wie Bosvogelt op Instagram volgt, heeft wellicht al eens gezien dat maandag #mammalmonday is: elke maandag gaat er een nieuwe foto van een zoogdier online. Om dat te kunnen blijven doen, ga ik regelmatig op zoek naar verschillende wilde zoogdieren: van zeehonden en walvisachtigen, tot muizen, vossen en reeën. Het werkt als een goede uitdaging voor mezelf. Het zorgt ervoor dat ik niet vastroest binnen een fotografische ‘comfortzone’, en mezelf in nieuwe situaties moet plaatsen. Het zoeken, vinden en fotograferen van bijvoorbeeld een zeehond is heel anders dan een muis, of vos, door hun gedrag, grootte, en locaties.

Zo ben ik deze week meerdere malen op uitgetrokken in een poging reeën te fotograferen. In een duin- en bosgebied in de buurt heb ik al vaker gezien en gefotografeerd, maar het gebied is groot, en de reeënpopulatie beperkt. Het is dus vaak een kwestie van veel zoekwerk en een beetje mazzel hebben. Vele kilometers heb ik gewandeld, gefietst en getuurd, maar helaas, zonder re(e)sultaat.

Dat betekent echter niet dat het verloren dagen zijn geweest. De reeën hebben het weliswaar laten afweten, maar er valt altijd genoeg te zien, zowel in het bosgedeelte, als in het duingebied. Met het verdwijnen van de bladeren zijn veel bosbewoners een stuk beter te zien dan in de zomer. Het hakken van grote bonte spechten laten zich van een grote afstand horen. Maar zoals wel vaker met vogels, horen is niet hetzelfde als zien! Gelukkig tref ik een paar spechten aan die druk bezig zijn met foerageren die zich mooi laten platen.

Ook een andere boombewoner laat zich goed zien: de boomkruiper. Een klein, onopvallend vogeltje, dat eten zoekt op de schors van een boom. Met kleine hopjes klimt ‘ie langzaam om hoog, draaiend om de boomstam heen. De lange snavel helpt om insecten en ander eten tussen de stukken schors vandaan te krijgen. Door hun verenkleden gaan ze goed op in hun omgeving; slechts hun geluiden en bewegingen verraden hun locatie.

Al fietsend door het aangrenzende duingebied spot ik een torenvalk: onmiskenbaar ‘biddend’ in de lucht. Het blauw op de kop laat zien dat dit een mannetje torenvalk is. Ik parkeer mijn fiets en kan vanaf een duinheuvel de vogel goed bekijken. In de winterperiode lijken de meeste roofvogels wat minder schuw. Om energie te besparen blijven ze langer zitten op uitkijkposten of rustplaatsen. Vaak tolereren ze passerende wandelaars en fietsers een stuk dichterbij. Zo ook deze torenvalk. Druk vliegend vlak langs het fietspad zoekt hij naar een maaltje, om vervolgens even pauze te nemen om een bord vlak naast het fietspad.

Roofvogels hebben bijzonder goede ogen, en er wordt meermaals mijn richting op gekeken, maar de torenvalk lijkt er weinig van te hebben. Sterker nog, de beste meneer vliegt mijn kant op en parkeert zichzelf op een paaltje vlak voor mijn neus. Een vervroegd kerstcadeautje! Ook al is het maar een kleine valk, roofvogels blijven toch altijd imposant, zeker als ze zich goed laten zien.

Soms maak je een plan, voer je het uit, en levert dat het resultaat op dat je voor ogen had. Soms is het roeien met de riemen die je hebt, en jezelf aanpassen aan de omstandigheden. Op dagen als deze roei ik vrolijk door, en die reeën, die komen volgende keer wel…

Aanstaande zondag, 16 december, staat Bosvogelt van 11:00 tot 17:00 op Kerst Cadeau Markt aan de Vismarkt te Leiden. Haal daar je Bosvogelt-wenskaarten en ansichtkaarten, of kom gezellig langs voor een praatje!