Menu Sluiten

Favoriete rietstengel

De dagen worden korter, de bladeren vallen van de bomen. Langzaamaan naderen we de winter. Met korte dagen en soms barre weersomstandigheden lijkt dit een periode om lekker binnen te blijven. Urenlang in de kou naar een rietkraag gaan zitten staren, in de hoop een glimp op te vatten van een bewegende rietstengel, dat klinkt op z’n minst bijzonder. Toch doe ik in de winter bijna niets liever!

Te midden van grote hoeveelheden riet leven een aantal mysterieuze vogels, compleet aangepast op het foerageren in en rond een rietveld. Eén specifieke rietbewoner fascineert mij al jaren: de roerdomp, een geheimzinnige bruine reiger. Lange poten en tenen zorgen ervoor dat ze goed door het riet kunnen sluipen. Het gedrag en verenkleed zijn een perfecte imitatie van hun leefomgeving. Ze zijn bijna één met het riet. Ze wiebelen mee met windvlagen om niet op te vallen. Met hun lange snavel en nek plukken ze overal hun prooien vandaan. Mijn favoriete rietstengel. Slechts enkele maanden van het jaar zijn ze relatief goed te zien. Met de nadruk op relatief.

Het afsterven van bladeren en riet zorgt ervoor dat er in de wintermaanden wat verder ‘in’ een rietkraag te kijken is. De kansen om zo’n echte, diepe rietbewoners te zien, nemen dan toe. Het loont dan om rietkragen af te speuren met een kijker of een scope. Het zoeken naar een roerdomp is niet lastig, er één vinden wel! Als ze staan in ‘paalhouding’, de nek gestrekt en de snavel de lucht in, zijn ze nagenoeg onzichtbaar. Alleen als ze bewegen, verraden ze hun plek nog wel eens. Vele uren heb ik al getuurd naar rietkragen, vaak zonder resultaat. Maar als je er dan een vindt…

Die mazzel heb ik afgelopen week gehad. Nadat ik al meerdere malen de rietkraag bestudeerd heb, valt ineens mijn oog op een verschietende pluim. Uit het niets springt daar ineens een roerdomp op een paar plukken riet! Even zoekend naar balans, maar daarna rustig poetsend. Mijn camera zet het op een ratelen, wat is ‘ie goed te zien! Wat blijven het goede beesten! De lange nek en snavel komen zo te zien goed van pas bij het bijhouden van het verenkleed. De omgeving wordt wel nauwlettend in de gaten gehouden. Zodra er iets overvliegt, verandert het plompe lichaam in een uitgestrekte rietstengel, waarbij af en toe de nekveren uitgezet worden.

Na een uurtje komt een jonge blauwe reiger aangevlogen. De roerdomp duikt direct ineen en maakt zichzelf onzichtbaar, en houdt de reiger in het vizier. Even een gespannen situatie. Het is niet helemaal duidelijk wie hier de dienst gaat uitmaken, er een van de twee de ander gaat verjagen. De jonge reiger lijkt zich echter nauwelijks bewust van de nabije roerdomp. Na een paar minuutjes om zich heen te hebben gekeken, vliegt de blauwe reiger rustig verder. De roerdomp richt zich op, inspecteert de boel even, en gaat daarna weer door met poetsen. De rust is wedergekeerd.

De schemering heeft ondertussen zijn intrede gedaan. Het wordt te donker om te kunnen fotograferen. Tijd om te gaan. Ik kan tevreden op de fiets stappen: de eerste roerdomp van deze winter is een feit!