Menu Sluiten

Spektakel langs het fietspad!

Langs de meeste grote autowegen en in de meeste polders zijn ze vaak wel te zien: buizerds. Zittend op een lantaarnpaal, hekje of een ander uitkijkpunt zoeken ze naar prooi en wachten ze hun kans af. Met hun scherpe ogen kunnen ze uitstekend jagen. Die scherpe ogen zorgen er ook voor dat ze hun omgeving goed in de gaten kunnen houden. Zodra ze het idee hebben dat ze bekeken worden, of iets niet helemaal vertrouwen, gaan ze er direct vandoor. Een uitdaging voor fotografen, want vaak hebben ze een fotograaf eerder door dan andersom! Het fotograferen van buizerds behoeft daarom veel geduld en soms een beetje mazzel.

Op een dinsdagochtend in oktober rijd ik wat door polders bij mij in de buurt. De maand oktober is meestal het hoogtepunt van de najaarstrek, waarbij allerlei soorten komen en gaan. Verschillende soorten vogels, zoals ganzen en steltlopers, dalen dan geregeld neer in polders om daar even bij te grazen. Dat wil ook nog wel eens de aandacht van wat roofvogels trekken. Genoeg reden om even door de polders te crossen!

In een grasveld vlak langs het fietspad zie ik, achter een hek, een buizerd op de grond zitten. Flink dichtbij, spannend! Ik rij er voorbij, zet mijn fiets iets verderop neer en loop rustig terug. Het hek staat tussen twee struiken in, waardoor ik mezelf wat kan verschuilen. De buizerd plukt van iets op de grond en kijkt daarbij af en toe op. Ik probeer zo onopgemerkt mogelijk te blijven en fotografeer door gaten in de struik heen. De bladeren en takken leveren een wat dromerige halo op rond de vogel. Na een minuutje vliegt de vogel op. Heeft ‘ie me gezien? Is ‘ie geschrokken? Het lijkt er niet op. De buizerd vliegt parallel aan het fietspad naar een houten hek iets verderop, waar hij gaat zitten posten. Ik verschuil mezelf weer achter een rij bomen en sluip in de richting van de vogel. Het laatste stuk blijf ik laag, zodat ik net langs de laatste boom de buizerd kan fotograferen.

Aan alles is te merken dat dit een jonge vogel is. Volwassen buizerds zijn flink schuw, zeker tegenover mensen. Deze buizerd zit naast een redelijk druk fietspad en kijkt niet op of om naar voorbijkomende wandelaars en fietsers. Ook aan zijn veren en ogen is te zien dat het om een jonge vogel gaat. Het verenpatroon op de borst is rommelig en verticaal gestreept, en de iris is licht. Naarmate een buizerd volwassen wordt, verandert dat verenpatroon in een nette, halfronde bandering, en wordt de iris donker.

Zijn veren? Een hij? Ja, een hij. Deze buizerd draagt een ring om zijn linkerpoot, en dat zorgt voor wat leuke achtergrondinformatie. Dit is een mannetje buizerd van een maand of vier, vijf oud, dat als nestjong is geringd in de buurt van Castricum. Omdat ik redelijk dichtbij kan komen, valt de ring goed af te lezen. Voor mij een aardige bijkomstigheid, die ook nog eens nuttig is voor wetenschappelijk onderzoek!

Vanaf zijn uitkijkpunt tuurt de buizerd druk langs de slootkant. Iets trekt zijn aandacht in het gras. De buizerd draait bij, zet zich schrap, en lanceert zichzelf richting de sloot. Een doffe klap tegen de slootkant. Wat gefladder van vleugels. Dan even niets. Een paar tellen later vliegt hij terug naar het hek. Prooi gemist, zo te zien, maar wel een nat pak. Beduusd kijkt hij wat om zich heen en probeert het kroos uit z’n staart te krijgen. Hij vliegt een stukje door naar een paal verderop. Daar herhaalt dit patroon zich. Zoeken vanaf een paaltje, duikvlucht richting de slootkant. Zonder resultaat. De fijne kunst van het jagen is hij nog niet meester, maar het is wel een doorzetter!

Het tafereel trekt enige bekijks. Begrijpelijk, want ik zit ondertussen al een uur in een verwaarloosbaar strookje gras, langs een fietspad, met een toeter van een telelens, en dat schijnt voorbijgangers op te vallen. Veel mensen zien mij en kijken vervolgens waar mijn lens naar gericht is, en kunnen dan even meegenieten van de buizerd. De buizerd jaagt rustig verder en trekt zich niets aan van het passerende verkeer.

Op een gegeven moment passeren twee fietsers, die eerst mij, en daarna de vogel zien. ‘Oh wat bijzonder!’ roept één van de fietsers, op een volume waar menig marktkraameigenaar of voetbalcoach jaloers op zou zijn. Direct na de kreet vliegt de buizerd op, eerst nog parallel aan het fietspad, maar daarna verder de polder in. Die lijkt me geschrokken. Om enig risico op verstoring van mijn kant te voorkomen, besluit ik om er vandoor te gaan. Ik prijs me gelukkig met het ruime uur dat ik deze buizerd ongestoord van vlakbij heb mogen bekijken en fotograferen.